Praca z Tobą to była najlepsza inwestycja w siebie! Jestem dumna z siebie i wdzięczna za to wszystko, co się działo przez te kilka miesięcy. Lubię osobę, którą jestem teraz.

Najważniejsze dla mnie jest to, że w końcu zwolniłam. Po urlopie wróciłam do pracy i złapałam się na tym, że tak jakoś odruchowo wpadłam w to tempo: szybko, szybko. Ale pomyślałam: Ej, hola, hola! Nikt mnie nie goni. Nie muszę.

Druga ważna rzecz to nie przejmowanie się. Nie da się w ogóle nie przejmować tym, co inni myślą, ale już tak nie biorę tego do siebie. Dzięki temu mam większą kontrolę nad własnymi emocjami, widzę to teraz wyraźnie.

Widzę jak się zmieniłam w pracy. Jestem bardziej elastyczna, zatrudniłam fantastyczną osobę. Wiem już, czego chcę i w którym kierunku ta firma ma iść. Zniknęło martwienie się wieczorami pracą bez powodu. Kiedyś myślałam, że nie dam rady, że nie umiem, i to mnie stresowało. Teraz coraz częściej myślę: przecież ja to umiem i naprawdę jestem w tym dobra. Umiem odseparować pracę od domu.

Zmienili się ludzie, z którymi przebywam. Jakoś tak same urwały się kontakty, które mnie obciążały, ale niekoniecznie chciałam się do tego przyznać sama przed sobą. Nie ciągnie mnie już do pewnych osób w ogóle.

Dbam o siebie, jakoś tak samo wyszło. Teraz kiedy wracam do domu i jestem zmęczona, to po prostu pytam się siebie, na co mam ochotę. Albo pójdę na spacer, albo pójdę na rower, Ranczo sobie włączę. Nie brnę w takie rzeczy, które ewidentnie mi nie służą, ale myślałam że ich potrzebuję, żeby ukoić emocje.

Wisienką na torcie jest moje zachowanie wobec dzieci. Pojawiła się cierpliwość do nich. A ich - jakby ktoś podmienił. Są spokojniejsi. Wzajemnie się zaczęli wspierać. Jak młodszy powiedział do starszego, że go kocha, to myślałam, że padnę.

Aha, i zaręczyliśmy się z partnerem. 🙂

Małgosia Jedlińska, lekarka weterynarii, przedsiębiorczyni

Jestem teraz spokojniejsza. I mam więcej samoświadomości, więc lepiej rozumiem siebie.

Największa zmiana to odkrycie, że mogę sama siebie przytulić. Że mogę być dla siebie dobra, troskliwa, czuła. Nie rzucam się na ludzi, żeby mi to dawali. To wszystko zmienia! Zmienia mnie, zmienia to, jak teraz patrzę na relacje z ludźmi i jak patrzę na związki. To mi daje największy spokój. I sprawia, że nie czuję się już samotna.

Miałam w pracy taki problem, że byłam surowa, uważano mnie za silną osobowość, pozbawioną uczuć. Czasami kiedy widziałam, że pracownica mota się, kręci, to zaczynałam zadawać kolejne pytania, i kolejne pytania. Nie byłam świadoma, że tak naprawdę ją grilluję. Wydawało mi się, że jak się dowiem dlaczego zrobiła, co zrobiła, to odkryję i pokażę jej taki złoty środek, który rozwiąże jej problem.

Teraz już podchodzę spokojniej. Kiedy czuję, że ktoś zaczyna się spinać, stresować, to potrafię odpuścić, dać im popełniać błędy, dać im czas i nie stresować ich dodatkowo.

Zaczynam widzieć, jakie konsekwencje przynoszą moje zachowania. Ale podchodzę do siebie z łagodnością: miałam prawo tego nie wiedzieć. Teraz widzę więcej i mogę coś z tym zrobić. I to też daje mi spokój.

Beata C., dyrektor finansowa

Przyszłam do Ciebie z lękiem egzystencjalnym, a teraz bardziej czuję ciekawość. Chęć odkrywania, co jeszcze przyniesie życie.

Przegrupowały się różne obszary we mnie. Kawałki sztywne, napięte, nieustępliwe rozluźniły się. Myśli o tym, co muszę robić, nadal tam są, ale przetransformowały się z bezwzględnych nakazów we wskazówki. i te wszystkie przetworzone kawałki mnie układają się w nową całość, która jest ogarnięta i bardziej uporządkowana. Jestem teraz w zupełnie innej energii, czuję że to ja dowodzę w moim życiu.

Siedzę teraz nad harmonogramem tygodnia, bo uznałam w trakcie naszych spotkań, że brak takiej struktury też nie jest dla mnie dobry. To nie będzie taki sztywny plan, tylko raczej taki ułatwiający bezwysiłkowe przechodzeniem między różnymi sprawami. Chcę wiedzieć między czym a czym ta moja energia będzie przepływać, żeby móc najlepiej się spotkać z tym, co przede mną.

No i w trakcie naszych spotkań też sprzątam dom. Na przykład dzisiaj wyrzuciłam kolejne niepotrzebne rzeczy, jakieś takie szpargały i papiery z różnych już spraw, którymi się nie zajmuję i zajmować nie będę i dużo fajnego nowego miejsca mi się fizycznie pojawiło. Waga mi nie rośnie, czyli jest tu też jakaś równowaga. Ćwiczę regularnie.

Nie da się opisać procesu, który przeszłam, bez wpadania w jakieś takie banalne określenia. Powiem więc tylko, że znalazłam swoją drogę do bezwysiłkowości.

Barbara Czekaj, psychoterapeutka, psychiatrka